gemaakt op : 01 mrt. 2018

1e minuut

 

Die 1e minuut tegen Quick Boys, eind januari, was natuurlijk geweldig. Aftrap Quick Boys, kans Yordi Teijsse, doeltrap ter Wielen, Kees Tol ontsnapt, overtreding keeper Hoogendoorn, penalty Spakenburg, goal Kees Tol.
In mijn herinnering zijn er slechts een paar wedstrijden waarbij direct in minuut 1 de wedstrijd los ging. Het beroemdste voorbeeld is uiteraard de WK finale in 1974 tussen Duitsland en Nederland met de solo van Cruijff en de penalty van Neeskens. Kijken we naar Spakenburg dan is de meest verse herinnering aan een bijzondere 1e minuut de uitwedstrijd tegen Excelsior Maassluis van vorig seizoen. Keeper Richard Arends kreeg bij z’n eerste balcontact direct rood. Spits Kees Tol werd gewisseld zodat reservedoelman Theo Timmermans onder de lat kon gaan staan. Dat deed hij meer dan verdienstelijk want hij stopte de toegekende penalty.


Maar voor de meest memorabele 1e minuut van onze Blauwe hoofdmacht moeten we veel verder terug in de tijd. In het seizoen 1985/1986 verbood burgemeester Groen de bekerwedstrijd van Spakenburg tegen FC Den Haag (nu ADO Den Haag), de toenmalige koploper van de eerste divisie. De burgervader kon de veiligheid van de toeschouwers niet garanderen. De Blauwen moesten daarom uitwijken naar het Utrechtse stadion Galgenwaard. Het was de tijd van extreem veel supportersgeweld met een negatieve hoofdrol voor de hofstadbewoners.
Dat seizoen maakte ik deel uit van de A-selectie. Samen met Tijmen Beekhuis en Wouter van Halteren waren we doorgestroomd vanuit de A1 naar de A-selectie. Tijmen knokte zich meteen naar een basisplaats, Wouter en ik speelden meestal onze wedstrijdjes in het 2e elftal en waren af en toe wisselspeler bij het eerste. Waarbij het maar zelden voorkwam dat we ingezet werden als wisselspeler. Zo ook die woensdagavond in november. Trainer Piet van de Ham had iedereen van de selectie op het wedstrijdformulier geplaatst. Ik was dus wisselspeler bij ‘de Blauwe wedstrijd van het jaar’. Ik wist dat ik niet ging spelen maar ik zat wel eerste rang.

 

Samen met mijn maatje Tijmen fietste ik naar De Westmaat. Weken hadden we al uitgekeken naar deze dag. We spraken wederom met bewondering over de namen van onze opponenten; Heini Otto, Alphons Groenendijk, Martin Jol en de directe tegenstander van Tijmen; rechtsbuiten Ron de Roode. Bij aankomst viel mij op dat alles anders was dan op een normale zaterdag. Het was al druk op het sportpark, de pers was ruim vertegenwoordigd en er stonden veel supportersbussen klaar voor de Blauwe volksverhuizing naar Utrecht. Tijdens de korte busrit naar Stadion Galgenwaard merkte ik aan Tijmen dat hij gespannen was, mijn dolletjes kwamen niet meer bij hem binnen. Zijn focus liet dat niet toe. Logisch want hij moest presteren, voor mij was deze avond niets meer dan een geweldig voetbaluitje.
Ik herinner mij nog dat het betreden van de grasmat een kippenvelmoment opleverde want op dat moment zongen honderden blauwe kelen ons toe. Bij de warming-up keek ik met een schuin oog naar de spelers van ADO. Ik moest even slikken want wat waren ze allemaal groot, sterk en snel. Op dat moment kreeg ik het benauwd, ik werd bang voor een afstraffing.
Dat angstige gevoel nam ik mee de dug-out in. En ik duimde voor mijn maatje Tijmen. Dat hij maar enigszins overeind kon blijven tegenover al dit voetbalgeweld. Maar wat er daarna gebeurde had ik nooit durven dromen. Een jongensboek opende zich voor mijn ogen. Want na het eerste fluitsignaal zoekt Spakenburg brutaal de aanval, de bal valt plotseling voor de voeten van Tijmen en een seconde later explodeert de dug-out en het Blauwe vak. Er is sprake van een sprookje want Spakenburg scoort binnen 35 seconden. De doelpuntenmaker is een scholier en jongste speler van het veld.
De rest van de wedstrijd heb ik in een roes beleefd. Spakenburg, met sterkhouders als Arian van de Groep, Bert Koops en Rik de Harder, steeg boven zichzelf uit en haalde met een 1-1 gelijkspel de eindstreep. Daarmee dwongen de Blauwen een replay af in het Haagse Zuiderpark. Hoewel het bijna tien graden vroor, het was de winter van de 2e Elfstedentochtoverwinning van Evert van Benthem, ging die wedstrijd toch door en won de thuisclub met 2-0. Spakenburg verliet met opgeheven hoofd het bekertoernooi.
Wat mij altijd is bijgebleven is dat Alphons Groenendijk, inderdaad de huidige trainer van ADO, na afloop van de wedstrijd in de Galgenwaard onze kleedkamer binnenliep en ons feliciteerde met het gelijke spel. Erg sympathiek. En wat ik ook nooit zal vergeten is dat ik in de kleedkamer een feestje wilde vieren met mijn maatje Tijmen. Dat feestje moest ik nog even uitstellen. Hij werd bedolven onder de vele journalisten die allemaal het verhaal wilden horen over de mooiste 1e minuut in het bestaan van S.V. Spakenburg.

 

Hille Beekhuis