gemaakt op : 27 juli 2017

Affur de rucloamebordu (80)

Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijke en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue. 

Jargon

Na het dramatisch verlopen seizoen 2016/2017 was ik even helemaal klaar met voetbal. De kelder van de 2e Divisie, nacompetitie en de uiteindelijke degradatie; het was allemaal niet bevorderlijk voor mijn gemoedstoestand.
In die laatste maanden van het seizoen irriteerde ik mij bovendien steeds sneller aan uitspraken van trainers en journalisten. Mijn groeiende irritatie liep uiteraard parallel met de teleurstellende prestaties van ons eerste elftal.

Waarbij voetballers en de over elkaar heen tuimelende analisten nog wel eens te betrappen waren op originele, authentieke en zinnige opmerkingen, was het voor mij tenenkrommend wat vooral trainers aan eenheidsworsten uitbraakten. Ik gruwelde van dooddoeners als ‘we kwamen hier niet voor de schoonheidsprijs’ en ‘we zijn vergeten onszelf te belonen’. Dit volledig uitgekauwde voetbaljargon kon ik op enig moment niet meer verdragen.
Oefenmeesters uit de 2e Divisie kon ik in februari al niet meer aanhoren. Maar snel daarna volgden ook de trainers uit de Eredivisie en pak’m beet de Premier League of Serie A. Het waren voor mij allemaal spreekpoppen met uitgestreken hoofden die betekenisloze en holle teksten produceerden. Uiteindelijk, het was inmiddels juni, volgden alle trainers; van de badmintonners van De Sjeve Sjuttel tot de coach van het Nederlands dameshockeyteam, van de ploegleider van Bauke Mollema tot de moeder die vrijwillig als coach optrad tijdens de schoolsportdag van het team van mijn jongste dochter.

Het was duidelijk. Ik was hard aan vakantie toe.

Nu, na een lange en ontspannen zomervakantie, begint het bij mij langzaam weer te kriebelen. M’n kop is leeg en fris. Ik heb weer zin in een nieuw voetbalseizoen. En ik merkte, kijkend naar Europese kwalificatiewedstrijden en het EK met onze Oranje Leeuwinnen, dat ik  zelfs het voetbaljargon weer kan verdragen. Want er kwamen direct weer allerlei uitspraken voorbij die we al jaren krijgen voorgeschoteld. Maar, verrassend genoeg kwam dit als nieuw bij mij binnen. Een zinsnede als ‘we hebben in de eerste helft van de wedstrijd geïnvesteerd’ of ‘onze aanval was uiterst effectief’ vond ik zeer geloofwaardig. Ook platgetreden paden als ‘we stonden als team niet goed’, ‘ik kan mijn spelers niets verwijten’ en ‘de komende week gaan we deze wedstrijd eens goed analyseren’ gingen er bij mij als koek in.
Ik kan niets anders concluderen dan dat ik helemaal klaar ben voor het nieuwe seizoen. Na de eerste Blauwe overwinning in de nieuwe competitie verwacht ik dat ik zelfs in staat ben om vol overgave een discussie aan te gaan met als onderwerp ‘dit waren drie heel belangrijke punten’.

Tom
Spakenburg TV heeft een mooi filmpje gemaakt over de eerste training van het nieuwe seizoen. Op die beelden zag ik Tom Oostinjen weer lopen. Terug van weggeweest. Lekker in de groep tussen de jongens.

De afgelopen maanden is dat wel anders geweest. Vorig jaar, medio oktober tijdens de thuiswedstrijd tegen UNA, liep Tom Oostinjen een ernstige knieblessure op. Omdat er veel vocht in de knie zat kon pas begin november worden vastgesteld dat hij z’n kruisband had afgescheurd. Einde seizoen voor Tom. En het begin van een langdurig en eenzaam revalidatieproces want om volledig te herstellen ben je zo’n 9 maanden verder.

Revalideren dus. Dat betekent eindeloos oefeningen doen in het krachthonk met de fysiotherapeut. Week in, week uit. Het gaat om balans want een knie is een gevoelig gewricht. Doe je iets teveel, en die verleiding is elke dag aanwezig, dan kan je zomaar te maken krijgen met een terugval. En dat bekent weer een mentale tik.

Maar Tom heeft dat allemaal achter zich gelaten. Hij is weer fit. Ik hoop dat hij zich ook weer helemaal vrij voelt. Dat hij niet meer aan die knie denkt en dat die blessure uit zijn systeem, z’n doen en denken, is verdwenen. Want dat is vaak de laatste fase van herstel. Vrij zijn in je hoofd.

Toen ik het filmpje van Spakenburg TV nogmaals bekeek viel mij op dat het achtergrondmuziekje erg goed gekozen was. Onder een lekker vlot zomers ritme kwam steeds de tekst BE FREE voorbij. Dat wens ik Tom van harte toe.