gemaakt op : 01 februari 2018

Affur de rucloamebordu (93)

Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijk en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.

Koninklijke voornamen
Vorig seizoen kregen wij na de galavoorstelling tegen Fortuna Sittard, jawel met Leon ter Wiele daar in de goal, een vreselijk pak slaag in Haarlem tegen de Koninklijke HFC. Als stadionautist en -fetisjist is het sportpark van KHFC een parel van een ground. Het toegangshek, de oude, houten tribune, echt gras, asymmetrische dug-outs en ouderwetse doelen met fijnmazige netten doet de echte liefhebber flink watertanden. Zaterdag jl. speelde SVS JO15-1 thuis vriendschappelijk tegen de Koninklijke uit Haarlem, de oudste voetbalvereniging van Nederland. De uitslag was 2-2 en de Blauwen mochten daar zeker niet ontevreden over zijn. Waar ik als aandachtig toeschouwer ook niet ontevreden over was, was niet alleen de authentieke outfit van de tegenstander maar bovenal de voornamen van de spelers. Met Beer, Raaf, Gijs, Hidde maar vooral Kick werd ik even teruggeworpen in de tijd en moet ons koningshuis er exact hetzelfde over hebben gedacht, anders kan ik het predicaat Koninklijk niet verklaren.

2018-02-01_15_12_45-Postvak_IN_-_infomijnwedstrijden.nl_-_Outlook.png


Verlangen
Afgelopen weekend stond de absolute kraker tegen Quick Boys op het programma. De nummer 1 tegen de nummer 3: een partij die na het onverwachte verlies van Spakenburg vorige week ineens meer lading kreeg. Vanaf het eerste fluitsignaal was het alle remmen los en wenste ik eigenlijk dat ik geen partij hoefde te kiezen. Zelden zo’n amusante eerste helft gezien als afgelopen zaterdag en eerlijk is eerlijk, als het met rust 2-2 had gestaan, was dat terecht geweest. Gelukkig voor Spakenburg en mijn gemoedstoestand viel het kwartje de goede kant op en trokken wij uiteindelijk aan het langste eind. Beste man aan Spakenburg zijde was mijns inziens Tom Menting (op een honderdste van een seconde gevold door Guido van Rijn overigens). Deze creatieve middenvelder kan aannemen zoals Kees Pier Tol dat kan, kort wegdraaien waar een ander de draaicirkel van een olifant nodig heeft, gezegend is met een prima inzicht en voorzien van een geweldige wreeftrap in zijn rechtervoet. Hij had even tijd nodig en de keren dat hij met de beloftes mee deed, kon hij niet bepaald overtuigen maar ik denk dat John de Wolf niet meer om hem heen kan.

Wat zaterdag, los van het goede spel van zowel van Rijn als Menting, eigenlijk ons heel erg duidelijk maakte, was dat wij dit soort wedstrijden missen: clubs van naam, goede spelers, veel publiek, strijd vanaf het eerste fluitsignaal en vreemd genoeg, ook de vierde official. Ik weet dat wij de huidige situatie volledig aan ons zelf te wijten hebben maar ook dat wij nu de sleutel in handen hebben. Het verlangen wordt na zaterdag alleen maar groter want wij moeten echt terug naar de 2e divisie

Tijmen Beekhuis

Ballenjongen
‘Mijn zoon is vandaag ballenjongen’, zei mijn maatje Herman van den Bor afgelopen zaterdag tijdens de wedstrijd tegen Quick Boys. Herman wees naar de overkant. Zijn zoon Ize zat ter hoogte van de middellijn. Met in zijn rug de Havenside.

Vanuit Vak D op de zittribune konden we niet al te veel van hem zien. Een blond hoofd in blauw trainingspak op een wit krukje. Herman, zijn oudste zoon Boudewijn en ik waren het er over eens; Ize zat eerste rang. Een toplocatie.

Direct na de spannende en meeslepende wedstrijd tegen de boys uit Katwijk liepen de spelers van Spakenburg richting Havenside om de supporters te bedanken voor hun steun. Herman en ik zagen hoe Ize zijn Blauwe helden ongeduldig stond op te wachten. Want hij wist wat er ging komen. Niet veel later vond het juichende een-tweetje plaats tussen spelers en supporters. Ik kon Ize niet zo snel traceren tussen alle hossende Blauwe spelers maar ik zag wel dat Philip Ties een wit krukje boven z’n hoofd hield.

Niet veel later liepen de spelers naar de hoofdtribune om ook daar een open doekje in ontvangst te nemen. Ize liep mee. Zonder krukje.

Na de laatste vreugdedans van onze Blauwen speurde Ize de tribune af, op zoek naar z’n pa. Herman zwaaide en moest lachen om het aanstekelijke enthousiasme van z’n jongste zoon. Ize balde zijn vuisten. Hij had zojuist de mooiste voetbalzaterdag van zijn leven meegemaakt.

Ik weet zeker dat er nog vele volgen.

qb.png

Hille Beekhuis