gemaakt op : 01 maart 2018

Affur de rucloamebordu (94)

Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijk en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.

Corrrrrrrrnerbal

Jeugdtrainers, je hebt ze in alle soorten en maten. Sommigen opgeleid, sommigen vanuit het ouderschap, ongeschoold en vrijwillig. Ongetwijfeld zal bij menig volwassen voetballer altijd wel een jeugdtrainer bijblijven. Zo ook bij mij. Mijn allereerste jeugdtrainer was René van Twillert, de gewezen melkboer. Op woensdagmiddag was hij het die mij de beginselen van de voetbalsport heeft bijgebracht.

Bort Beekhuis zou een aantal jaren later eigenlijk alleen elftalleider van de D1 worden maar bij gebrek aan een trainer hees hij zich twee keer per week in trainingstenue. Later gaf hij toe dat op de geboorte van zijn kinderen na dat bewuste seizoen als hoogtepunt kon worden aangemerkt. De trainer echter die het meeste indruk op mij als jochie heeft gemaakt is zonder twijfel en zonder anderen te kort te doen Huub Saltzherr.

Onlangs sloeg ik de woensdageditie van de Bunschoter open en schrok ik mij een hoedje toen ik de overlijdensadvertentie van Huub las. Direct plaatste ik een berichtje in de Vakkie D app en zowel Hille Beekhuis, Wim “tsopper” en Rutger van Halteren hadden exact dezelfde gevoelens. Niet zo verwonderlijk want ook zij hadden Huub als trainer gehad. Huub was een moordgozer, een wereldvent die ongelofelijk goed met kinderen en (pré) pubers kon omgaan. Natuurlijk zeurden wij ook wel eens op een training als er weer eens een oefening niet naar ons zin was maar Huub counterde steevast met de vraag: “hoeveel rondjes hebben jullie vanavond gelopen?”. Huub namelijk was zijn tijd ver vooruit en gaf voetbaleigen trainingsvormen. Veel partijtjes uiteraard maar ook veel kappen, draaien, aannemen enz.

Tijdens de eindpartij deed hij steevast mee en als er een hoekschop moest worden genomen, galmde het inmiddels voor ons beruchte “Corrrrrrrrnerbal” over het veld als ware het dat Huub een operavoorstelling stond weg te geven.

Op de website van Vriendenschaar, waar Huub zijn hele leven lid van is geweest, stond een geweldig mooie necrologie en daar is ook de foto van gedownload. Een karakteristieke zwart-wit foto van Huub zoals wij hem zo goed hebben gekend, gekleed in een Spakenburg shirt getuige ook zijn voorliefde voor onze club.

Helaas was er niet de mogelijkheid (persoonlijk) afscheid van Huub te nemen maar op deze manier doe ik het in het algemeen namens al die Spakenburgse jeugdvoetballertjes van weleer en in het bijzonder de B2 uit het seizoen 1981-1982: rust zacht, Huub, rust zacht.

adr.jpg 

 

Ontwapenend
De Olympische winterspelen zitten erop en eerlijk is eerlijk ik mis het eigenlijk wel een beetje. Steevast tijdens mijn pauze, gewoon een uurtje thuis (dat is het voordeel van in het dorp werken) zette ik de TV aan en genoot ik van al die mooie sportmomenten. Prachtig in beeld gebracht door de mensen van de NOS.

Voordat de Olympische spelen in Zuid Korea begonnen, was ook de lobby op gang gebracht voor meer toenadering tussen de beide Korea’s. Na de Spelen schijnen er serieuze afspraken gemaakt te zijn, ook met de Verenigde Staten trouwens om te komen tot een betere verstandhouding. Sport verbroedert en sport ontwapent, dat is een mooie constatering.

Wat ook een mooie constatering was, waren de ontwapenende interviews van de medaillewinnaars, de atleten. Pal na hun wedstrijd stonden ze soms stuiterend van adrenaline en ongecontroleerde emoties de pers te woord. Dat bezorgde uiteindelijk prachtige televisie en vergelijk dat maar eens met een doorsnee Champions League avond of een EK/WK voetbal. Alle antwoorden daar zijn zo langzamerhand voorgekookt en iedere zichzelf respecterende voetballer heeft mediatraining op zijn CV staan. In zijn column in de maandageditie van het AD gaf Peter Visee laatst aan aan dat hij spelers eerst 5 minuten in de kleedkamer rustig liet worden voordat ze de pers te woord mochten staan. Dit snap ik volkomen alleen is het wel akelig jammer want de mooiste uitspraken zijn die, die uit de tenen komen waarbij de stoom nog net niet letterlijk uit de oren van de desbetreffende speler komt.

Zelf heb ik het idee dat wij binnen de conservatieve wereld van het voetbal het allemaal veel te serieus benaderen alsof er doodzondes worden begaan. Laten wij nou iets leren van de benaderbaarheid en openheid van de atleten van de Olympische Spelen of de renners in de Giro of Tour de France dan zal het zowel voor als na de wedstrijd een stuk leuker worden.

Tijmen Beekhuis

Korte mouwen
Afgelopen zaterdag was het tijdens de wedstrijd tegen Harkemase Boys ijzig koud op de Westmaat.  Op de tribune spotte ik in Vakkie D de meest uiteenlopende winterse verpakkingen. Zo zaten diverse Blauwe dames, waaronder de hartsvriendinnen Carolyn en Anoeska, onder een dikke deken. En er waren diverse hoeden, mutsen en petten te zien, vooral gedragen door mensen met hetzelfde minimalistische kapsel als mijn persoontje. Hille ‘Breje Harry’ de Jong, Gerrit en Martijn ‘Soldeerder’ Koelewijn en Peter Kroonenberg hadden hun muts tot over de oren getrokken. Zelfs de stoere kop van Arend Dop was voorzien van zo’n wollen exemplaar. Wellicht was hij geïnspireerd geraakt door het hoofddeksel van trainer John de Wolf.

Op het veld had de scheidsrechter het tenue met korte mouw uitgekozen evenals Barry Beijer, Guido van Rijn en Philip Ties. Alle andere Blauwe artiesten hadden allemaal de lange mouwen uit de kast getrokken. En natuurlijk waren er enkele spelers die ook nog eens handschoenen droegen. Kees Tol uiteraard, hij draagt ze soms al eind oktober, maar ook Giovanni Gravenbeek, Jasper Waalkens en Tom Menting. Opvallend was dat die handschoenen van laatstgenoemde blauw waren terwijl de anderen heren de zwarte uitvoering om de vingers hadden. Stond goed, die blauwe wanten. Wat mij betreft gaat dit behoren tot de standaard uitrusting want het smoelt lekker en qua uniformiteit komt het natuurlijk ook veel beter over.

Na de koude 90 minuten werd er in de kantine nog nagepraat over de winterse omstandigheden. Ik knikte braaf mee met de mening dat een voetballer rekening moet houden met de koude temperaturen. Dat voorkomt de kans op spierblessures. Totdat er een foto voorbij kwam van de aanvoerder van Celtic. De Schotten waren een paar dagen eerder in het steenkoude Sint Petersburg voor de Europa League wedstrijd tegen Zenit. Die foto toonde het elftal van Celtic tijdens een ontspannen ochtendwandeling door de besneeuwde stad, ter voorbereiding op de wedstrijd tegen de Russen. Alle spelers waren diep weggedoken in hun winterjassen. Behalve captain Scott Brown. Hij was kennelijk niet onder de indruk van de 11 graden onder nul en had daarom zijn trainingsjack nonchalant over z’n schouder hangen. En daar liep hij dan, tussen jassen, sjaals, mutsen en verbaasde Russen, in z’n groen-witte shirt met korte mouwen.

We waren het er in de kantine snel over eens; petje af.

Hille Beekhuis