gemaakt op : 06 maart 2018

Affur de rucloamebordu (95)

Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijk en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.

Supervrijwilliger

Vorige week woensdag overleed op 64-jarige leeftijd Gerrit Hop. Als er iemand onze Blauwe club belichaamde, was hij het wel. En dan te bedenken dat hij uitgerekend begonnen is bij de Vogels. Eigenlijk moeten wij subiet stoppen met de Ukkies en de Smurfen, als je er zulke supervrijwilligers voor terugkrijgt. Een veelgehoorde kreet in de voetballerij is wel dat niemand groter is dan de club, maar Gerrit was wel een hele grote!

Gerrit was begaan met iedereen maar kon ook heel duidelijk een standpunt innemen. Als hij je niet mocht, dan mocht hij je niet.

In de tijd dat mijn schoonvader Sieuwert een behoorlijke tijd in coma lag in het ziekenhuis van Nijmegen was Gerrit zeer maar ook echt zeer met hem begaan. Het was in de tijd dat ik nog assistent was bij Sparta Nijkerk dus zag ik Gerrit niet zo vaak. Daarom belde hij wekelijks hoe het met Sieuwert ging en, belangrijker nog, of er verbetering in zijn situatie was of kwam. Met name in het begin ging het niet goed en had ik er persoonlijk een hard hoofd in. Dat vertelde ik ook tegen Gerrit waarna het stil werd aan de andere kant van de telefoon en ik hem letterlijk kon horen slikken.

Dagelijks was hij op de club te vinden en geen klus was hem teveel. Voor elk probleem had hij wel een oplossing en als ik hem vervolgens weer eens voor iets bedankte was zijn antwoord steevast: ‘tis goed Tijm, tis goed’. Bescheidenheid ten top.

In 2014 werd Gerrit volledig terecht tot lid van verdienste geridderd, samen met Jaap “de Sjilder” van de Groep. Hoe wrang is het te constateren dat beide toppers er niet meer zijn.

Een paar jaar terug opperde ik het idee bij Gerrit om iets met de blinde muren te gaan doen van de oude kleedkamers, daar waar ook het onderkomen van de Supportersverenging is gehuisvest. In navolging van Belfast, waar George Best op vele murals te bewonderen is, leek het met mij mooi om oude helden van weleer zoals bijvoorbeeld Wout Heinen op één van de muren te schilderen. Gerrit vond dat een prima idee alleen van de uitvoering is helaas niets terecht gekomen. Misschien is dat maar beter ook want eigenlijk zouden er nu op die bewuste muren de portretten van onder andere Pieter-Jan (laten wij die zeker niet vergeten) Jaap de Sjilder en natuurlijk Gerrit moeten verrijzen.

Op dit soort momenten schieten de woorden uit een lied van Rowen Heze altijd door mijn hoofd, hoe moeilijk die woorden ook zijn: “Soms is het beter iets moois te verliezen, beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad”.

Rust zacht, Gerrit, rust zacht.

Tijmen Beekhuis