gemaakt op : 17 januari 2018

Affur de rucloamubordu (92)

Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijke en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.

Almere 1; Een man van stavast
Met verbazing keek ik hem aan. ‘Ik had niet verwacht je hier nog te zien’ opende ik het gesprek terwijl ik een zwarte koffie voor hem inschonk. Hij grijnsde.
De eerste keer dat hij bij mij koffie bestelde in de kantine, medio september 2017, raakte ik met hem in gesprek. Een stoere kop met vriendelijke, onderzoekende ogen. Gespierd, robuust en zelfverzekerd. Met een heldere stem en een aanstekelijke lach. Een man van stavast.
‘Mijn zoon Richard voetbalt hier’ was zijn antwoord op mijn vraag. Hij liet weten dat hij hoopte dat z’n zoon, een echte ouderwetse spits, een kans zou krijgen. Elke keer als ik weer kantinedienst had, stond hij om half 12 steevast aan de balie voor z’n kopje koffie. En een uurtje later dook hij dan met een biertje en een sigaretje het rookhok in. Samen met andere supporters die de eerste spanning van de komende wedstrijd van zich af wilden praten.

In november was Bert Steltenpool geschorst dus daarom begroette ik hem die dag met de opmerking dat Richard vandaag wel in de basis zou staan. Hij antwoordde ontkennend. Het was de eerste keer dat z’n ogen niet sprankelden. ‘Richard is woest’ liet hij mij weten.

Weer een maand later werd bekend dat het contract van Richard van Schooten, op verzoek van de blonde spits, werd ontbonden. Na de winterstop gaat hij weer bij z’n oude cluppie CSV in Apeldoorn ballen. Als geste mocht Richard nog een kwartiertje meedoen in de laatste wedstrijd van 2017, thuis tegen ACV.

Na die wedstrijd was het feest in de kantine. Spakenburg was winterkampioen geworden en volgens traditie stonden de spelers van de A-selectie achter de bar. Het werd helemaal gezellig toen Richard van Schooten de microfoon pakte en een prachtige smartlap ten gehore bracht. Het was als het ware een afscheidslied. Een laatste groet van een nooit gebruikte stormram. De hele kantine genoot mee, inclusief de vader van Richard. Hij keek naar z’n eigen kopie en zong uit volle borst mee. Het was de perfecte setting voor een prachtig vaarwel van vader en zoon.

En nu, op de dag dat Spakenburg de topper speelt tegen Jong Almere City, staat vader van Schooten dan toch weer voor de koffiebalie. Hij reageerde op de vraagtekens in mijn ogen met de opmerking ‘Richard voetbalt vandaag niet’. Daarna kwam de ontboezeming met een knipoog en een bulderende lach; ‘en natuurlijk ben ik in het afgelopen half jaar een Blauwe geworden’.


Almere 2; Druk
Het was zaterdag gezellig in het Yanmar stadion van Almere City. Dankzij de vele meegereisde supporters was het een verkapte thuiswedstrijd voor onze Blauwen.

Almere City had gek genoeg niet gerekend op zoveel bezoekers. Bij de ingang probeerde één dappere, hardwerkende en uitermate vriendelijke kassamedewerkster de lange rij van Blauwe toeschouwers allemaal zo snel mogelijk te voorzien van een geldig toegangsbewijs. Het lange wachten voor de Spakenburgse supporters werd enigszins verzacht door de entreeprijs. Het bedrag wat je voor deze wedstrijd af moest tikken was een sympathieke 5 euro.
In de kantine, met een mooi uitzicht op een groot gedeelte van het veld, werd het geduld nogmaals op de proef gesteld. Vooral in de rust, toen alle Blauwe supporters na een zeer enerverende 1e helft wel een biertje wilden drinken, bleek dat Almere City hierop niet berekend was. Sterker nog, men was totaal verrast door de enorme toeloop. De vriendelijke dames achter de bar wisten niet waar ze het zoeken moesten. Toen ik eindelijk aan de beurt was en mijn bestelling ook nog eens op zich liet wachten, verontschuldigde de bardame zich met de woorden ‘sorry hoor, maar zo’n drukte hebben we nog nooit meegemaakt’.

Kennelijk zijn er bij Almere City geen bellen gaan rinkelen toen bleek dat de nummer 1 van de ranglijst op bezoek kwam bij de nummer 2 van de ranglijst. Die bellen bleven klaarblijkelijk ook stil toen bleek dat die nummer 1 van de ranglijst één van de grootste amateurclubs van Nederland is. En die alarmbellen zijn waarschijnlijk ook niet afgegaan toen er afspraken zijn gemaakt tussen Almere City en Spakenburg over de komst van 5 bussen met jeugdleden.
Op sportief niveau heeft Spakenburg, dankzij de duidelijke overwinning, inmiddels een gaatje geslagen op de ranglijst. Op organisatorisch niveau liggen beide clubs veel verder uit elkaar. Tijdens het wachten in de kantine zei een Blauwe supporter het heel treffend: ‘ze willen hier zeker geen geld verdienen’.
 

Almere 3; De terugkeer van Tom
Voor mij was de ontlading van Tom Oostinjen na zijn goal hét moment van de wedstrijd tussen Jong Almere City en Spakenburg. Die emotionele explosie van de dynamische middenvelder vertelde alles over de weg die hij het afgelopen jaar heeft afgelegd. Het zal een jaar zijn geweest van eenzaamheid, eentonigheid en geduld. Want om terug te keren op je oude niveau na een kruisbandoperatie vereist toewijding en bezetenheid. Een bijna maniakale bereidheid en discipline om alles in het teken te laten staan van het herstel. 

De technische en medische staf verdienen daarbij een groot compliment. Ze hebben Tom gedoseerd gebracht. Geleidelijk, geduldig en waar nodig hebben ze hem tegen zichzelf in bescherming genomen. 
Met die 0-2 in de 9e minuut in Almere zette Tom een definitieve streep onder zijn herstelperiode. Die goal, dat liet zijn ontlading duidelijk zien, markeert voor hem de eindstreep van een lange revalidatie. Welkom terug Tom. 


Hille Beekhuis