gemaakt op : 15 maart 2017

Affur de rucloamubordu.

Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijke en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.

88

Vorige week zaterdag voor de thuiswedstrijd tegen Excelsior Maassluis was een prima afvaardiging van Vakkie D aan het collecteren voor de stichting Open Doors. De dochters van Wim de Graaf en Hille de Jong, respectievelijk Laura Tsopper en Breje Daphne, lopen dit jaar in de verzengende hitte op Sri Lanka een marathon met als doel: zoveel mogelijk geld ophalen voor vervolgde christenen. Het leverde naast de nodige leuke, spontane en hilarisch reacties ook maar mooi € 933,= op. Dank aan alle gevers! Tegelijkertijd was de Supportersvereniging bezig met een ledenwervingsactie. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik niet weet hoeveel nieuwe leden dit heeft opgeleverd wat ik nog wel weet, hoe ik destijds lid ben geworden. Het was mijn eerste seizoen in de A-selectie en samen met een aantal teamgenoten, waaronder Hille-Wim Beekhuis, zaten wij aan een tafel nog na te hijgen van de donderdagavond training. Ome Piet, jarenlang de drijvende kracht achter de supportersvereniging De Stormvogel, had de gave mensen niet te vragen maar min of meer te dwingen om lid te worden. Met een blocnote en een pen in de aanslag stond hij voor onze tafel en vroeg hij: He, jie bin nog geen lid van de supportersvereniging, waar woen jie ok alweer? En zeg daar maar eens nee op. Hille Wim vroeg lichtjes brutaal slechts één tegenprestatie van Ome Piet alvorens hij zijn ja-woord zou geven: “Ik wil dat je één keer 88 zegt”. Niemand namelijk kon zo mooi 88 zeggen tijdens het rad van fortuin als Ome Piet dat kon. Als er weer werd gedraaid en wij waren daar dan bij, hoopten wij steevast dat dubbel 8 tevoorschijn kwam waarna wij er eens flink voor gingen zitten: Achténtaggûtûg.
Ome Piet heeft het die memorabele donderdagavond wel 5 keer achter elkaar gezegd wat niet alleen de nodige lachsalvo’s te weeg bracht maar ook twee nieuwe leden en dat zijn wij tot op de dag van vandaag nog steeds!


#StopdeBeloften
Momenteel is er veel te doen omtrent de Jong teams in zowel de tweede als derde divisie. De KNVB wil namelijk dat beide competities volgend seizoen uit minimaal 4 van dit soort teams bestaat. De traditionele amateurverenigingen zijn hier niet bepaald blij mee maar de KNVB heeft ter onderhandeling nog een aantal troeven achter de hand. Denk hierbij aan het verplicht gestelde aantal contractspelers en de accommodatie-eisen dus die zetten hun zin wel door, vrees ik. Op twitter is de hashtag zoals hierboven vermeld nog net niet trending, dus dat wil wat zeggen. Om de KNVB ervan te overtuigen dat dit niet bepaald werkt en al helemaal niet als er nog meer van dit soort snotneuzenteams bij komen, rest maar één ding: in navolging van Engeland dit soort wedstrijden volledig boycotten. In Engeland is dit seizoen gestart met een proef om de EFL Trophy, een bekercompetitie voor het 3e en 4e profnivo, op te luisteren met 16 Jong-teams (U21) van Premier League clubs. Ook op dat niveau spelen nog altijd traditionele en roemrijke Engelse clubs die daar niet op zaten te wachten. Om de FA een hak te zetten, riepen de fans dan ook op tot een algehele boycot waar massaal gehoor aan werd gegeven waardoor deze bekercompetitie al haar glans verloor. 
Zaterdag jl. mocht Spakenburg naar Hengelo om te spelen tegen Jong Twente. De wedstrijden van Jong Twente worden afgewerkt op het trainingscomplex achter het Fanny Blankers Koen atletiekstadion in Hengelo. Eenmaal aangekomen in Hengelo en een plaatsje zoekend langs de zijlijn, had ik het idee dat Spakenburg een districtsbekerwedstrijd moest afwerken tegen De Glind. Wat een saaie, trieste en troosteloze ambiance waar alleen wind en regen nog ontbrak om het plaatje nog desolater te maken. Gelukkig waren er nog 149 Blauwen met mij zodat Spakenburgs de voertaal was, dat dan wel. De toegang was gratis en ondanks dat ik dol ben op iets waarvoor ik niet hoef te betalen, vond ik dit toch wel een soort van minachting van onze competitie. Slechts op één punt werd ik aangenaam verrast: het veld. Dat lag er, zo pal na de winter, fantastisch bij. Ook Quick Boys moest aantreden tegen een Jong team, Groningen en als ik de foto’s op twitter zo zag, was het eenzelfde laken een pak. Laten wij, alle zaterdag- en zondagclubs gebroederlijk naast elkaar, nu eens een front vormen en hier als één stootblok voor de KNVB-trein gaan staan!

 Zaterdag in Hengelo vergoedde de grasmat en het zonnetje dan wel iets maar bij de eerste aanblik moest ik wel gelijk denken aan de woorden van cabaretier Herman Finkers uit het nabij gelegen Almelo: In Hengelo is altijd wat te doen, het licht staat op rood, het licht staat op groen, in Hengelo is altijd wat te doen.
Tijmen Beekhuis


Gelijk
Doordat ik herstel van een knieoperatie lukt het mij de eerste weken niet om mijn plekje in te nemen op de tribune bij mijn maten van Vak D. Gelukkig was Richard Visee zo attent om mij een stoeltje met voldoende beenruimte aan te bieden bij de skybox van Ruitenheer. Zo kon ik de thuiswedstrijd, vorige week zaterdag tegen Excelsior Maassluis gewoon in Vak D bijwonen, mede ook dankzij de gastvrijheid van René ter Borgh, directeur van dit service- en onderhoudsbedrijf uit Almere.
Ik was dus getuige van de 1e overwinning van Spakenburg in 2017. Omdat opstaan nog niet zo soepel gaat had ik niet helemaal goed zicht bij de goals van Thijs Hendriks en Philip Ties. Maar het scorebord zag ik glashelder; 2-1 voor Spakenburg.
Ruim na de wedstrijd maakte ik een praatje met Mike Ahrens. Vorig jaar, toen Mike nog bij DVS’33 voetbalde, had ik al regelmatig contact met de huidige nummer 10 van de Blauwen. Dit contact ontstond doordat ik op m’n werk verzuimd had een factuur van onze tassenleverancier F&F Verpakkingen uit Harderwijk op tijd te betalen. Vervolgens kreeg ik een vriendelijk maar zeer overtuigend verzoek van een zekere Mike Ahrens om dit op korte termijn in orde te maken. Ik gaf aan dat ik die betaling direct ging regelen. Maar natuurlijk wilde ik ook weten of hij de Mike Ahrens was die bij Spakenburg een contract had getekend. Vanaf dat moment was er regelmatig e-mailverkeer over de ontwikkelingen bij de geelzwarten en blauwwitten. En nu hij bij Spakenburg actief is maken we na de wedstrijd geregeld een praatje.
Mike was, evenals alle andere Blauwen, hartstikke enthousiast over de winst op Excelsior en de ommekeer in de 2e helft. Vervolgens vroeg hij mij wat ik van z’n goal vond. ‘Heb jij dan gescoord?’, was mijn onnozele vraag. Mike keek mij verbaasd aan en zei dat het bijzonder voor hem was om z’n eerste goal voor de Blauwen te scoren. Nog niet helemaal zeker of hij mij stond te dollen beloofde ik hem om de samenvatting te bekijken.
Toen ik de volgende dag de wedstrijdbeelden bekeek zag ik inderdaad dat niet Thijs Hendriks maar Mike de gelijkmaker scoorde. Dat had ik natuurlijk kunnen weten. Je eerste goal scoren voor Spakenburg is een serieuze zaak. Daar maak je geen grapjes over. Dat doet Mike ook niet over achterstallige facturen. 


 Hille Beekhuis