gemaakt op : 15 november 2016

Terugkomen van een zware blessure is Topsport

Ongeveer twee jaren geleden brak Lorenzo Hop tijdens een wedstrijd zijn onderbeen. Dit is een forse blessure, maar bij contactsporten zoals voetbal en zeker voor een keeper, kan dit nog wel eens gebeuren. Voordat je weer met alle vertrouwen op goal staat ben je meestal een half jaar verder. Behalve als het niet goed gaat…..

Dit was bij Lorenzo het geval. Hij werd geopereerd en er werd een pin in het onderbeen gebracht zodat de uiteinden van het gebroken bot goed bij elkaar bleven liggen en vast konden groeien. Ook het gebroken kuitbeen lag er goed bij en kon genezen door rust. Direct na de operatie hield Lorenzo veel pijn, of dit nu wel of niet goed ingeschat is, daar ben ik niet de persoon voor om dit te beoordelen, maar de consequentie was wel dat een z.g. compartimenten syndroom ontstond. Hierbij zwelt een spier dusdanig op dat hij afgekneld wordt door het vlies wat om deze spier heen zit. Dit was al in een ver stadium waardoor deze spier afstierf en verwijderd moest worden. De functie van deze spier, een voetheffer, is dat hij de voet omhoog trekt en nodig is tijdens lopen, balans en voor Lorenzo erg belangrijk: het schieten. Dit was dramatisch voor hem, zeker toen verteld werd dat hij nooit meer zou kunnen voetballen op een acceptabel niveau.

De frustratie, boosheid en emotie waren groot bij Lorenzo en zijn directe omgeving. Maar we moesten door. De revalidatie werd gestart en hij moest eerst maar eens aan het lopen komen. Een lange revalidatie met de hoop dat misschien in de toekomst een peestransplantatie mogelijk zou zijn en hij toch weer zonder hulpmiddelen normaal zou kunnen lopen en misschien…..? Misschien weer keepen.

In het begin kreeg ik van Lorenzo wekelijks de vraag: “Hoe groot is de kans dat ik weer op doel zou kunnen staan?”  Als therapeut maak je een voorzichtige schatting (je moet hem gemotiveerd houden): 25%?!  Eerst lopen dan verder kijken. De wond moest dicht, huidtransplantatie werd verricht, weer rustig aan doen, wachten en voorzichtig zijn. Toen kwam het bericht dat hij naar Leeuwarden mocht om te kijken of een peestransplantatie mogelijk is.

De arts was positief en wilde de operatie verrichten. Er werden twee pezen verlegd zodat hij met oefenen weer moest leren deze pezen te gebruiken voor de heffunctie van zijn voet. Maar eerst weer weken wachten voordat het vast zat… weer leren lopen etc. etc.

Maar door niet aflatende wilskracht, nooit verzaken en steun van zijn directe omgeving en mede revalidanten was het resultaat fantastisch. Een normaal looppatroon en zelfs rennen lukte weer. Tussendoor begon de pin die nog in het onderbeen zat te irriteren en moest er ook uit gehaald worden wat hem weer een paar weken terug bracht in de planning.

De eerste passen weer op het voetbalveld waren heerlijk voor hem, ook al waren de oefeningen simpel, even weer die handschoenen aan, die bal vastpakken en met de groep op het veld staan, daar doe je het voor, zijn gezicht sprak boekdelen. De laatste fase naar ‘Return to play’ is altijd lastig. Samen met keeperstrainer Remco van Lopik werden er stapjes gezet onder de lat. Lorenzo wilde vaak meer dan hij mocht, maar die drive heb je nodig, je moet je begeleiding uitdagen.

Op zaterdag 5 november was het dan zover! Zijn eerste wedstrijd, Spakenburg 4 tegen Zuidvogels 3 in Huizen. In het fel geel niet te missen, familie aan de kant en  zijn moeder nagelbijtend  “als het maar goed gaat”. Ik wilde dit moment ook niet missen, prachtig om dit plezier te zien. Daar doe je het tenslotte voor.

In mijn ruim 30 jarige carrière als fysiotherapeut heb ik er genoeg zien gaan en komen, maar deze sporter verdient een groot compliment. Terugkomen vanuit een bijna verslagen positie. Trainen, trainen en nog eens trainen. Het waren bloed, zweet en tranen. Gelukkig dat laatste ook wel eens van het lachen. Een prestatie waar ik mijn petje voor af neem en groot respect voor heb gekregen. Respect voor hem als sportman en als jong volwassene. Met zo’n instelling is alles haalbaar. Een voorbeeld voor alle sporters om hem heen.

Pieter Vermeer