gemaakt op : 19 april 2019

ADR | Affur de Rucloamebordu (118)

Affur de rucloamubordu.
Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijk en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.


Jasper

Afgelopen zaterdag,  Spakenburg stond inmiddels met 2-1 achter, maakte hij zijn opwachting in Werkendam. Op het ijskoude sportpark De Zwaaier moest hij de Blauwen halverwege de 2e helft van de broodnodige nieuwe impulsen voorzien tegen gastheer Kozakken Boys.
Een week eerder. Spakenburg 2 speelde thuis tegen WV-HEDW. Ik heb een voorliefde voor clubs met dit soort onhandige en onuitspreekbare lettercombinaties. Aan de koffiebalie, ik had deze ochtend kantinedienst, gaf een verdwaalde supporter van deze Amsterdamse fusieclub op mijn verzoek aan dat de letters staan voor Wilhelmina Vooruit – Hortus Eendracht Doet Winnen. ‘Mooier gaat het deze ochtend niet worden’ dacht ik nog. Onterecht want even later was ik getuige van een wereldgoal.
Die goal zag ik toen ik tijdens een rustig moment achter de koffiebar bij toeval door het kantineraam naar buiten keek. Ik zag nog net de uithaal van een speler van Spakenburg 2. Kiezelhard vloog de bal tegen de touwen achter de verbouwereerde Amsterdamse keeper. Doelpuntenmaker Jasper Waalkens liep juichend, in extase, richting een lege staantribune. Zou het de aanblik van die verstilde, desolate betontrap zijn geweest waardoor hij uit z’n geluksdroom werd getrokken? Hij stopte in ieder geval met z’n juichsprint en draaide zich met gebalde vuisten om. Op dat moment moet hij het gezien hebben; de verbijstering bij de tegenstander en de euforie bij z’n teamgenoten. In gezelschap van z’n uitbundige voetbalmaten liep de geboren Brabander uiteindelijk terug naar de eigen helft, de lege staantribune als stille getuige achterlatend.
Later die middag vernam ik dat Spakenburg 2 met 4-3 had gewonnen van WV-HEDW. Jasper Waalkens had 3 van de 4 goals gescoord. De ene nog mooier dan de ander. Ik werd nieuwsgierig hoe hij zich dit jaar manifesteert in het ‘tweede’ want de frêle technicus raakte dit seizoen al snel uit beeld bij John de Wolf en moest zijn wedstrijdjes spelen bij de reserves. Navraag leerde mij dat Jasper het in eerste instantie moeilijk had met z’n bijrol. Hij behoorde, om het mild uit te drukken, niet tot de uitblinkers. Maar gelukkig hervond hij na enkele maanden zijn motivatie maar vooral het plezier. De laatste tijd behoort hij daarom wekelijks tot de beste spelers. En mag daardoor weer aan het eerste ruiken.
Afgelopen zaterdag in Werkendam kwam hij het veld in. Ik zag flitsen van de energieke speler die vooral in het eerste gedeelte van het vorige seizoen indruk maakte met z’n techniek en flair, z’n arsenaal aan schijnbewegingen en het gogme om telkens weer aanspeelbaar te zijn.

Een doelpunt of assist leverde z’n invalbeurt helaas niet op. Maar wel een fluitconcert van de fanatieke aanhang van Kozakken Boys. Na al die wedstrijden voor lege, stille tribunes zal dat geluid hem als muziek in de oren hebben geklonken.

Hille Beekhuis


Winst en verlies liggen dicht bij elkaar

Zaterdag jl. stond de uitwedstrijd tegen Kozakken Boys op de rol. Aangezien deze pot nog altijd als risicowedstrijd te boek staat, was in Werkendam weer alles in gereed- en paraatheid gebracht om de middag zonder incidenten te laten verlopen. Alle moeite bleek achteraf voor niets want slechts een handjevol Spakenburg supporters had de moeite genomen om de reis naar Werkendam te maken. En uitgerekend die supporters die er waren, die kun je van alles verwijten behalve dat ze agressief zijn of constant de confrontatie zoeken, integendeel.
Na afloop van deze tegenvallende editie (spelniveau en uitslag), had ik een meer dan onderhoudend gesprek met trainer Langerak. Hij had midweeks samen met de voorzitter van de supportersclub van de Boys al besproken dat vanuit de spelersgroep en zeker ook de technische staf een signaal richting Spakenburg zou worden gegeven waarbij respect richting tegenstander de boventoon zou voeren. Waar ik Kozakken Boys dan ook niet op betrappen kon, was het provocatief juichen na een goal zowel niet naar uitsupporters of richting de bank van Spakenburg.
Ver na afloop van de wedstrijd werd in de kantine ook nog de 87e verjaardag van de Kozakken nog lang en uitbundig gevierd. Zelfs daar ontwaarde ik nog een aantal ongenode Spakenburg supporters en dat ging zo harmonieus als het maar kon. Niets te merken van welke vorm van agressiviteit dan ook.
Als wij op deze manier dichter naar elkaar kunnen groeien en simpelweg zonder allerlei buscombi’s en uitvakken weer ouderwets voetbal kunnen kijken, dan juich ik dat uiteraard van harte toe. Want als je goed naar het DNA van beide clubs kijkt, verschillen wij niet eens zo heel erg veel van elkaar. Dan is er ondanks de 2-1 nederlaag toch nog winst geboekt.

Tijmen Beekhuis