gemaakt op : 29 oktober 2018

Affur de rucloamebordu (105)

Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijk en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.

Knuffel

Zaterdag won Spakenburg met 3-2 van Scheveningen. Als je de ranglijst vooraf had geraadpleegd, zou dit als een reguliere overwinning kunnen worden bestempeld. Voor degene die de wedstrijd heeft gezien, was het uiteindelijk een zware bevalling. 

Wat vooral opviel, was de basisplaats voor én Youri Koelewijn én Argjend Selimi én Jasper Beekhuis. 3 jongens uit het dorp en dat is lang geleden. Voor uw beeldvorming: de laatste keer dat een Beekhuis in een competitie wedstrijd aan de start verscheen, was ergens in het voorjaar van 1994. De laatste keer dat een Koelewijn voor Spakenburg scoorde met een Beekhuis in de basis, was ruim een jaar eerder, voorjaar 1993. 

Wij noteren 27 oktober 2018, Jasper Beekhuis pakt zijn eerste basisplaats en Youri Koelewijn pikt zijn eerste goal mee. Een primeur is het dus niet, een unicum daarentegen wel. 

Het grappige is dat ik als jeugdtrainer in de F-jes zowel Jasper als Youri heb meegemaakt. Gepaste trots maakte daarom van mij meester toen beide neefjes vanaf het begin van de wedstrijd aan de aftrap verschenen. Nog mooier werd het toen Youri de 2-2 scoorde op een voor hem zo karakteristieke wijze: een schot van afstand. Aangezien succes vele vaders kent, was ik het liefst de tribune afgerend en had ik beide spelers wel willen knuffelen al was het maar voor heel even. Vervolgens genieten van die pretoogjes, een aai over de bol, een slok ranja, even zwaaien naar papa, mama en opa en hup, voetballen weer…….

Tijmen Beekhuis

 

KNVB beker 1; Tom

Het is regelmatig een ontmoeting die afloopt in het nadeel van Spakenburg. Zodra wij in competitieverband een speler ontmoeten waarmee onze Blauwe club ooit het contract niet heeft verlengd, dan weet je vaak al hoe laat of het is.
Het meest bekende voorbeeld is uiteraard Raily Ignacio. Hij moest om disciplinaire redenen vertrekken van de Westmaat. Raily was gekrenkt in z’n trots en haalde vervolgens bij elke ontmoeting tegen Spakenburg z’n gram. Hij scoorde heel veel goals tegen ons in het shirt van Rijnsburgse Boys, hij deed dat dunnetjes over bij Kozakken Boys en aan het begin van dit seizoen deed hij ons ook de das om in Amsterdam. Raily scoorde voor z’n nieuwe club AFC en stuurde Spakenburg naar huis met de eerste nederlaag van het nieuwe seizoen.

En dan hebben we uiteraard Danny van de Meiracker. Tijdens de dorpsderby had de Baarnse topscorer nog geen kwartier nodig om ons Blauwen in verbijstering achter te laten. En vorige week was het op Sportpark Panhuis ook weer raak toen Jeremy de Graaf van GVVV na 20 minuten al twee keer had afgedrukt. In het jaar dat hij voor Spakenburg voetbalde was hij niet goed genoeg voor de basis. Nu is hij de onbetwiste spits in Veenendaal met inmiddels alweer 7 treffers achter zijn naam.
Omdat we onszelf toch al aan het pijnigen zijn kan er nog wel een speler bij. Wat dachten we van Joël Tillema? Hij werd in het Blauwe shirt opgesteld als back. Na zijn verhuizing naar Rijnsburg werd hij in de Bollenstreek omgeturnd naar aanvaller annex offensieve middenvelder. In de allesbeslissende p/d wedstrijd in 2017 scoorde hij voor ‘de Uien’ op de Westmaat en was daardoor mede verantwoordelijk voor het absolute sportieve dieptepunt in het bestaan van Spakenburg.

Zijn er lessen te trekken uit al deze ervaringen? Ongetwijfeld. Zijn afgedankte spelers extreem gemotiveerd en komt er daardoor bij hen extra adrenaline vrij? Jazeker. Is de constatering juist dat er sprake is van een enorme geldingsdrang zodra spelers, vooral als ze niet goed genoeg zijn bevonden, aantreden tegen hun oude club? Absoluut. Mag je stellen dat rancune de drijfveer is? Jazeker. En is er een causaal verband tussen spelers die met een flink conflict afscheid hebben genomen en het aantal goals die ze vervolgens scoren tegen deze club? Ja, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid.

Als we deze conclusies trekken dan is het voor mij niet moeilijk meer wie wij moeten opstellen in de bekerwedstrijd tegen Willem II. Twee jaar geleden namelijk verruilde hij het shirt van de Tricolores voor het blauw en wit van Spakenburg. Ik weet niet hoe hij uit Brabant is vertrokken maar het zou Spakenburg perfect uitkomen als hij met flinke bonje is weggegaan. Want als we echt een kans willen maken tegen de Tilburgers dan zou het mooi zijn dat hij destijds onbeschoft behandeld is. Tot op het bot beledigd, bij het grof vuil gezet, afgedankt, tot nooit meer ziens.
Als dat zo is dan voldoet hij aan alle randvoorwaarden en kunnen we niet meer om deze kleine middenvelder heen. Voor mij is het daarom zo klaar als een klontje; we maken een grote kans tegen Willem II als we een team bouwen rond Tom Menting.


KNVB beker 2; Nico


Woensdag reizen we af naar Brabant om onze jongens te steunen tegen Willem II. De laatste keer dat we voor de beker afzakten naar het zuiden om tegen een eredivisionist te spelen was in 2010 tegen PSV. Destijds zat ik als begeleider van de F1 in één van de vele supportersbussen. In dat elftal voetbalde mijn zoon Bernard maar ook huidig selectiespeler Jeffrey van de Groep en Nico Kroonenberg, zoon van voormalig teammanager Peter Kroonenberg. De 9-jarige Nico mocht voor Zapp Sport, het tv-sportprogramma voor kids van RTL4, een reportage maken van deze bijzondere voetbaldag. Dat deed Kroonenberg junior op zeer verdienstelijke wijze, zo was een paar dagen later te zien op tv.

Maar er was meer aan de hand in de bus. Alle entreekaarten lagen in een envelop op het dashboard. Zodra de bus vertrok gleed de envelop naar de rand van het dashboard en verdween in een gleuf. Gevolg, paniek bij de steward van onze bus. Er werd van alles geprobeerd om de envelop uit de gleuf van het dashboard te vissen maar alle pogingen waren kansloos. Wat volgde was veel en uitvoerig telefonisch overleg. Uiteindelijk kwam er een oplossing. Via de microfoon in de bus werden we op de hoogte gesteld van de situatie. En van het vervolg. Er was namelijk met PSV afgesproken dat we zonder toegangskaarten toch de wedstrijd konden bekijken. Hoe dat ging? Zodra we Eindhoven bereikten werden we begeleid door 2 politiemotoren. We kregen op elke kruising en elke rotonde voorrang. Ook bij het Philips stadion was dit het geval; alle andere toeschouwers moesten maar even wachten. Uiteindelijk leverden de beide motoren ons recht af voor de ingang van het voor Spakenburg gereserveerde vak. Vervolgens gingen wij, hupsakee, rechtstreeks vanuit de bus de trap op het stadion in. Een staaltje prima crisismanagement.
Een paar dagen later was dit voorval niet terug te zien in de reportage van Nico op Zapp Sport. Hij had een groot voetbalavontuur gefilmd en geen aandacht gegeven aan randzaken.

Wat ik mij verder herinner van de wedstrijd tegen PSV? Een kansloos Spakenburg tegen een oppermachtig maar ook verveeld en plichtmatig spelend PSV. Het was daardoor een vlakke bekerwedstrijd zonder spanning, zonder beleving, zonder cupsfeer.
Ik hoop dat we tegen Willem II een andere wedstrijd zien. Met passie en strijd. Een wedstrijd waarin wij in meer of mindere mate van betekenis kunnen zijn. Zo niet dan zit er niets anders op dan de wedstrijd te bekijken door de ogen van een kind. Nico liet mij 8 jaar geleden zien dat dit zeer de moeite waard is. Kijken met de blik van verwondering.

Hille Beekhuis