Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijke en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.
Avondje Groesbeek
Er stond in Groesbeek voor onze Blauwen, behalve de eer, niets meer op het spel. Inderdaad, een wedstrijd ‘om des keizers baard’. Voor thuisclub De Treffers was dat niet het geval want de ploeg van trainer, oud-international en tv-persoonlijkheid Theo Janssen was nog volop in de race voor het kampioenschap. Aan Spakenburg de taak om als spelbreker te fungeren. En dat deden de Blauwen ook.
In een vermakelijke wedstrijd werd onder een zeer aangenaam avondzonnetje een fraaie pot op de mat gelegd in het dorp dat, evenals onze eigen gemeente, voetbal ademt. Zo hebben, behalve De Treffers, ook de clubs Germania, Achilles ’29, Rood Wit, Groesbeekse Boys en DVSG hun thuisbasis in de plaats die onderdeel uitmaakt van de gemeente Berg en Dal. Een gemeente met zo’n 35.000 inwoners, leunend tegen de Duitse grens, onder de rook van Nijmegen. De Gelders-Limburgse tongval, de bourgondische inslag en het glooiende en daardoor enigszins on-Nederlandse landschap droegen bij aan de mooie sfeer op sportpark Zuid. De meeste Blauwe supporters stonden achter de goal bij de fraaie kantine te genieten van de wedstrijd, de zon en de biertjes. En dat deden ze in de nabijheid van de fanatieke supporters van De Treffers. En jawel, dat ging hartstikke goed. Het bevorderde juist de mooie ambiance.
Als ik daar het voetbalgevecht op natuurgras, de overdekte staantribune en de ouderwetse frietkar bij de ingang, patatje met mayo in een puntzak, bij optel dan kan ik niet anders concluderen dat er op deze voetbalavond heel veel klopte in Groesbeek.
Applaus
De laatste thuiswedstrijd van dit seizoen was een heuse klassieker want Katwijk kwam naar onze Westmaat. Voor ons Blauwen stond er niets meer op het spel, behalve de eer uiteraard. Katwijk daarentegen had nog wel iets om voor te spelen want de oranjehemden waren koploper in de derde periode. Maar wederom bekleedde Spakenburg de rol van spelbreker. Ook nu voetbalde het team van Chris de Graaf vlot en soepel en was de baard van de keizer allesbehalve saai. Sterker nog; wij, Blauwe supporters, werden vermaakt met aantrekkelijk voetbal en dat leverde uiteindelijk ook een overwinning op. Een overwinning waar onze vertrekkende aanvoerder, bekerheld, topscorer en kampioen Floris van der Linden een flink aandeel in had als schaduwschutter en als doelpuntenmaker. Daarmee was het voor de aanvalsleider op De Blauwe Westmaat een afscheid in stijl.
Na afloop van de wedstrijd werd er een ‘Floris-spandoek’ ontrold en klonk er een langdurig en welgemeend applaus voor de man die zes seizoenen actief was voor onze club. Een schitterend open doekje dat de sympathieke spits met gepaste bescheidenheid en trots in ontvangst nam. Het was een applaus dat beklijfde.
Hille Beekhuis