Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijke en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.
BLAUWE DERBY BLUES
Het laatste fluitsignaal klinkt. Meteen drukt er een zwaarte op m’n schouders; we hebben de derby verloren. Als verdoofd staar ik vanaf de Blauwe staantribune een wazige leegte in. Ik beantwoord het bedank-applaus van aanvoerder Sam van Huffel en z’n mannen met applaus. En nee, ik wil mijzelf niet sparen en blijf met een aantal lotgenoten nog even staan om het feestgewoel van onze buren in mij op te nemen. Er wordt plagerig naar ons gezwaaid, gejoeld en meewarig gelachen. Ik incasseer het omdat ik vanuit een voor mij onverklaarbare logica van mening ben dat de gifbeker vandaag helemaal leeg moet. Blauwe boetedoening.
Uiteindelijk verlaat ik schoorvoetend de staantribune. Agenten vragen mij uiterst vriendelijk om een kleine omweg te nemen. Braaf sjok ik daarom over de Westdijk, ondertussen mijmerend over de vraag of er schoonheid schuilt in verlies. Geen flauw idee waar die vraag zo ineens vandaan komt want voor dit soort zweverige overpeinzingen over alternatieve troostvormen is het nog veel te vroeg. Eerst naar de kantine, naar de sporthal, om daar gezamenlijk de teleurstelling te verwerken. En die teleurstelling is groot. Ik hoor het berustende ‘het seizoen is klaar’, ik luister naar het hoopvolle ‘we moeten veel meer op de aanval spelen’ en ik verbaas mij over het helemaal nergens op gebaseerde ‘het is allemaal vullis’.
Ik loop even naar buiten om een traditioneel Drents patatje te scoren en wordt verrast door wind en regen. Ik heb even het vermoeden dat een deurtje verder de zon nog schijnt. Inmiddels zijn trainer Jos van der Veen en zijn selectie in de sporthal gearriveerd. Ze berusten, balen en sikkeneuren mee met de Blauwe aanhang. Wie zich niet laten zien zijn de partycrashers en gloryhunters. Voetbalpassanten die transformeren tot feestvierders en zich uitsluitend tooien in de tinten van de winnaar. En dat is prima want daardoor zijn we ‘onder ons’, Blauwen met een derbydeuk.
Uiteindelijk komt de avond tot een eind en gaat het licht aan. En net zoals op de staantribune staar ik een leegte in, gedecoreerd met een verzameling statafels, plastic bekers en vloerplaten; stille getuigen van een voor ons mislukte burenbotsing. Wat overblijft is een fietstocht naar huis. De elementen treiteren mij met straffe tegenwind en braken onophoudelijk meedogenloze plensbuien over mij uit. Ik laat het zonder tegensputteren gebeuren, de gifbeker van deze dag moet blijkbaar helemaal leeg.
Hille Beekhuis