Skip to main content

Achter de reclameborden is een kroniek van niet alledaagse gebeurtenissen rondom het sportveld. Opmerkelijke en minder opmerkelijke zaken passeren hierin de revue.

HET RECHT VAN EEN SUPPORTER

Het vond vrijwel direct plaats na de wedstrijd tussen hekkensluiter ROHDA Raalte en het dit seizoen zwaar tegenvallende Katwijk. Het voetbalpotje tussen de promovendus en de recordkampioen was zojuist geëindigd in een 1-1 remise en dat was voor iedereen die Katwijk een warm hart toedraagt, een zware tegenvaller. Voor de trainer, voor de spelers en voor de supporters.

Wat er vervolgens daarna gebeurde, werd door de camera en microfoon van Omroep West vastgelegd. De beelden toonden het moment direct nadat de spelers van Katwijk de meegereisde supporters bedankten voor hun steun. Vervolgens ontstond er een monoloog van een aantal supporters. Het betoog ging erover dat er iets goed mis is. Dat er geen systeem is, geen plan. Dat je met zes nul moet winnen maar toch echt wel met minimaal drie doelpunten verschil. En dat het allemaal zwaar k*t is en dat ze daar in de bus maar eens goed over na moeten denken. En daar stonden de spelers van Katwijk. Bedremmeld en verbouwereerd. Ze leken op kwajongens. Belhamels die betrapt waren op kattenkwaad. Onhandig en schuchter luisterend naar een verpletterende donderpreek.

De laatste tijd duikt dit fenomeen steeds vaker op: supporters die de spelers van hun club ter verantwoording roepen. Het gebeurt vaak door middel van een praatsessie achter de reclameborden, maar het opwachten van de spelersbus is ook een populaire optie. Dat doen deze supporters omdat ze menen ergens recht op te hebben. Recht op een kampioenschap of recht op handhaving. Recht op een overwinning en anders toch zeker recht op een punt. Maar sowieso altijd recht op 100% inzet.

Het is een grote vergissing. Een supporter heeft namelijk helemaal nergens recht op. Het enige recht van een supporter is toegang tot het sportpark en tribune. En daar houdt het dan meteen wel zo’n beetje mee op. Voor de rest heeft een supporter die zijn cluppie een beetje serieus neemt, vooral heel veel verplichtingen. Zo is er de verplichting om altijd, maar dan ook altijd, achter je club te blijven staan. Om altijd maar weer de club te steunen; als toeschouwer, als vrijwilliger, als sponsor of als ambassadeur. En er is de verplichting om je club bij een wedstrijd altijd aan te moedigen. Ook als alles tegen zit, ook als het regent, ook als het een verre uitwedstrijd is en ook als het spel niet om aan te zien is. Maar dit alles schept geen enkel recht op een tegenprestatie of genoegdoening. Nee, het enige recht wat je als supporter hebt, is het recht op een droom. Het recht op hoop. Het recht op verwachting. Supporter zijn is heel veel inspanningen leveren en heel veel incasseren. Zonder enige zekerheid te hebben dat dit door prestaties op het veld op enige wijze wordt gecompenseerd of gehonoreerd.

Kortom, supporter zijn is het grote lijden; oneerlijk, meedogenloos en snoeihard. Het is het onafwendbare lot van een supporter. Maar zeg nou zelf; een mooier lot is er niet.

BASIS

Nee, ik had niet verwacht dat Youri Koelewijn ooit nog een keer een wedstrijd zou spelen in het eerste elftal van Spakenburg. Maar toen hij deze zomer, tijdens de Open Dag, ‘gewoon’ weer onderdeel uitmaakte van de selectie, was ik blij verrast. Samen met die andere comeback kid, Nick Verhagen, beantwoordde hij rustig enkele vragen over die moeilijke, eenzame tijd van de revalidatie. Zijn antwoorden kwamen grotendeels overeen met zijn lot- en teamgenoot Nick. ‘Ik ben blij en dankbaar dat ik weer op het voetbalveld sta’ was de kern van zijn verhaal. Oftewel, gewoon weer lekker pielen met een bal en dollen met de jongens op de training. Vrij zijn in je hoofd, vrij zijn van pijn en onbevangen de duels in gaan. Het was duidelijk, Youri wilde allereerst weer heel bewust gaan genieten van het feit dat hij voetballer was.

In de voorbereiding maakte hij vervolgens zijn minuten. Bij de start van de competitie was Youri, niet verwonderlijk, geen basisspeler want hij moest nog wel wat vlieguren maken. Nadat hij in september een ultrakorte invalbeurt van 2 minuutjes had in Almere volgde er een paar weken later een langere sessie, tegen Kloetinge pakte hij op de Westmaat zo’n 20 minuten. En toen werd het zaterdag 14 november. Door diverse blessures was er plotseling een vacature op het middenveld ontstaan. Youri was de aangewezen persoon om daar invulling aan te geven. Opvallend detail, ook Nick Verhagen startte in de basis.

Ik kan mij zo voorstellen dat die basisplaats voor Youri als een geweldige overwinning heeft gevoeld. Wellicht is het voor hem wel de definitieve eindstreep van zijn revalidatie en daarmee de start van een nieuw tijdperk. Youri Koelewijn 2.0. Hoe dan ook, het werd uiteindelijk nog mooier voor de middenvelder. In de blessuretijd van de 1e helft scoorde hij met een kopbal en bracht daarmee de Blauwen op een 2-1 voorsprong. Met deze goal gaf hij zijn rentree in de basis extra glans mee.

Ondanks dat dit doelpunt helaas niet genoeg was voor de overwinning, kijk ik vooral over deze nederlaag heen. Want Spakenburg verloor op Sportpark Panhuis in Veenendaal weliswaar de wedstrijd, maar het won Youri Koelewijn.

Hille Beekhuis